Ekainaren hasieran, Leon XIV, Aita Santuak Madril, Bartzelona eta Kanariak bisitatu zituen.

Bisitaldiak ikusmin handia sortu zuen, eta jende ugari bildu zen bertan, eta jarraitu zuen telebistan,  sare sozialetan eta abar. Komunikabideek jarraipen handia egin zuten, estatuan dagoen polarizazio sakona islatuz. Konfesionaltzat eta kontserbadoretzat har genezakeen prentsak bere defentsa morala goraipatu zuen bitartean, deituriko komunikabide progresista eta laikoek beren aldarrikapen sozialak eta ikuspegi geopolitikoa lehenetsi zituzten.

Aste batzuk igaro dira jada, eta mota askotako gertakariak izan dira munduan, arreta berezia bereganatu digutenak: Venezuelako lurrikara suntsitzailea eta haren ondorioak, Europako bero-bolada eta haren kalteak, Kolonbiako presidentetzarako hauteskundeetako bira politikoa, lehen ministro britainiarraren dimisioa, Iran eta AEBen arteko bake akordio hauskorra, munduko futbol txapelketa…

Hala ere, ez genituzke ahaztu behar Aita Santuak utzi zizkigun mezu nagusiak, gure bizitza fededun gisa bideratzen lagundu beharko liguketenak.

Mamitsuenen laburpen bat azaltzen dut, eta gure barnean eta eguneroko bizitzan duten eraginari buruz hausnartzeko gonbidapena ere, bai eta aldian-aldian berriz ekiteko eta horiei buruz hausnartzeko gonbidapena ere:

1. Bizitzaren defentsa irmoa:
   • Giza bizitzarekiko erabateko errespetuaren defentsa, hasieratik berezko amaierara arte. Ez interes ideologiko gisa, zibilizazio-helburu gisa baizik.
   • Duintasuna legeen gainetik. Gogorarazi zuen giza eskubideak ez daudela aldi baterako adostasun politikoen mende, baizik eta Estatuak babesteko betebeharra duen berezko duintasunaren mende.
2. Desadostasun ideologiak eta kultura gainditzea
   • Polarizazio politikoaren aurka. Prefabrikatutako ideologiak gainditzea, alderdi-dogmak eta “narratiba zatitzaile eta polarizatzaileak” alde batera uztea eta errealitate sozialaren egiara eta konplexutasunera irekitzea.
   • Elkartzearen kultura: “Ez da konfrontazioaren kultura, elkartearena baizik, egonkortasuna eta oparotasuna sortzen duena”.
3. Migrazio-drama eta “harresirik gabeko begirada”
   • Harrera humanitarioa. Axolagabekeriaren aurka. Hesi gogorrenak ez dira harrizkoak, “begiradan, beldurrean edo axolagabekerian” baizik.
   • Harrera eta giza aurpegia. Migrazio-mugimenduak zifra eta distantzia estatistiko soil gisa irakurtzeari utzi, eta gizartea premiatu min- eta itxaropen-istorioak dituzten aurpegi zehatzak ikustera.
4. Eliza bizirik “museoaren erlijiotasunaren” aurrean
   • Ez museo-fede bati. “Zuen erlijiotasuna ez dadila iraganeko museo bat izan!”.
   • Oinordetzan jasotako tradizio edo ohituretan oinarritutako fede batetik Kristorekin adiskidetasun biziko esperientzia batera igarotzea.
   • Maitatzea eta konpromiso aktiboa hartzea gaur bertan, bihar arte itxaron gabe.
5. Justizia soziala, ekonomia eta pertsona zaurgarriak
   • Elizaren mezua ez da fededunentzat bakarrik, gizarte zibil osoarentzat proposamen humanizatzailea da.
   • Lehentasun etikoak: pobreen aldeko aukera, ondasunen helburu unibertsala eta ahulenak ingurune digital berrietan sartzea, gizarte-iparrorratz gisa.