Jesuren Ebanjelioa, Berri Ona, poztasuna eta betetasuna da: nahiz eta orain eta hemen oso‑osoa ez izan, izango denaren hasiera gisa, eta beraz, komunitatean ospatu behar da eta poztu. (“Ezteietara deituak egon al daitezke triste senar berria berekin duten bitartean?”) Ez da tristura, ezta enkratismo aszetikoa ere: ondo ulertuta bere zentzua eta garrantzia duen arren ez da batez ere baraua, ezta autokontrola guztiz zorrotza edota emozio guztien zapalketa. Jesuk ez du hori eskatzen/eskaintzen, opari handia baizik, Jainkoak gizateria osoari doan emanikoez elkarrrekin arduraz eta esker onez gozatzea.

Hain dira opari handi, miragarri eta gozagarri, ezen gizaki guztiok eduki behar baitute eskubide efektiboa horietaz guztiez gozatzeko, eta ez bakarrik gutxi batzuek. Mugatuak dira ordea, eta honek baliabideen eta produktuen banaketa justua egitea eskatzen du, horixe ahalbidetuko lukeen gizarte‑antolaketa egokiaren bidez, koinonian: hau bai berri ona, hau bai berritasuna, molde berriak eskatzen dituena. (“Ardo berria zahagi berrietan”). Legearen zorrotzkeria eta debeku-zerrenda baino, doan jasotako maitasunak damaizkigun poztasuna eta eskuzabaltasun konpartitua.

Zein “zahagi zahar”(egi) dut/dugu oraindik bizitzaren Berri ona minduz?

Juankar Olaeta