Bai, Jainkoaren Seme bezala, gure bizitza sakratua da; hau da, Jainkoarengandik jaso dugu, Jainkoarengana doa. Honek zer pentsatu ematen du: nora doa nire bizitza? Zer ari naiz egiten nire bizitzarekin? Eta gaurko pasarteak zera gogorarazten digu: bizitza ez da hondamenerako, nahiz eta ezin ukatu honek ate eta bide zabalak dituela.

Gure gizarteak eskaintzen dizkigun bideak eta Jainkoarenak desberdinak dira. Jainkoak gure begirada zabalduz, zerbitzuan jartzen du indar guztia; maitasunez egiten den zerbitzuan. Honetan lagun hurkoak du lehentasun osoa; honek bakoitzak ditugun asmoak, desioak alde batera uztera bultzatzen gaitu (hona hemen ate estua), Jainkoaren bidean jartzeko.

Ate estua bai, zaila egiten zaigulako gure nahiak baztertzea; bizitzan lotura asko baititugu, eta lotura horietatik askatzea zaila egiten baitzaigu. Eta kontraesana dirudien arren, lotura bada ere, zein erraza den ate zabal hauetatik igarotzea.

Aldiz, Jainkoaren bidea estua bada ere, gure barnetasuna askatasunez betetzen duen bidea da. Bi bide eta galdera bat, nondik eta nora doa zure bizitza? Hondamendira? Jainkoarengana? Jainkoa lagun, jakin dezagula guk ere ate estutik pasatzen.

Muñoa