Lukasen pasarteak beldurraren eta fedearen artean kokatzen gaitu: dizipuluek, Emausen testigantza entzun arren, ziurgabetasunean harrapatuta jarraitzen dute, pazko esperientzia integratu ezinik. Gaur egungo gizakia “gardentasunaren gizarte” batean bizi da, non dena agerikoa izan behar den, baina fedea – ikasleena bezala – hain zuzen ere agerikoa ez denaren arrakalean sortzen da, “pozaren pozez oraindik ere ezin sinetsirik eta harriturik baitzeuden” espazio horretan. Eszena honek erakusten du fedeak ez duela zalantza ezabatzen, zeharkatzen duela baizik; ez da ebidentzia berehalakoa, barne-prozesua da, non subjektua bere kategoriak gainditzen dituen presentzia batera irekitzen den.

Jesusen keinuak — zauriak erakustea eta haien aurrean jatea — berpiztearen dimentsio sakon bat dakar: ez da ideia bat, ezta barne-esperientzia soil bat ere, errealitate zehatzaren eraldaketa bat baizik. Horren ildotik, N. T. Wright teologoak azpimarratzen du kristau berpiztea ez dela “arimaren biziraupena”, “sorkuntza berri baten hasiera” baizik. Tematze hori bat dator Hartmut Rosa soziologoaren intuizioarekin, zeinak esaten baitu giza bizitzan erabakigarria “erresonantzia” esperientzia dela, hau da, ukitzen, eraldatzen eta erantzuten gaituen errealitate batekin topo egitea. Testu honetan, ikasleak isolamendu beldurgarritik erlazioak irekitzera igarotzen dira: Berpiztua ez da agertzen bakarrik, baizik eta harremanetan sartzen da, hitz egiten du, erakusten du, mahaia partekatzen du. Kristau fedea munduarekiko eta besteekiko lotura berregiten duen topaketa esperientzia gisa agertzen da.

Azkenik, misiolari bidalketak — “Zuek zarete gauza hauen testigu” — adierazten du pazko esperientzia ezin dela arlo pribatuan geratu, baizik eta erantzukizun historiko bihurtzen dela. Horrela, hasierako beldurra bidalketa bihurtzen da, zalantza testigantza, eta barne-esperientzia iragarpen unibertsal: Berpiztuak kontsolatu ez ezik, mugiarazi eta forma ematen dio mundura bidalitako komunitate bati.

Mikel Iraundegi