HITZA
Bizitza Ebanjelioaren argitan: egunero tartea hartzeko gonbidapena
Apirilak 7
Aldi hartan, Maria hilobi ondoan zegoen, kanpoan negarrez. Eta, negarrez zegoela, hilobirantz makurtu zen eta bi aingeru ikusi zituen, zuriz jantziak, Jesusen gorpua egon zen lekuan eserita, bata burualdean eta bestea oinetan. Aingeruek esan zioten: «Zer duzu negarrez, emakume?». Hark erantzun zien: «Nire Jauna eraman dute, eta ez dakit non ipini duten». Hau esan eta berehala, atzera itzuli eta Jesus ikusi zuen zutik, baina ez zen konturatu Jesus zela. Jesusek esan zion: «Zer duzu negarrez, emakume? Noren bila zabiltza?». Hark, baratzezaina zelakoan, esan zion: «Jauna, zuk eraman baduzu, esadazu non ipini duzun, eta nik jasoko dut». Jesusek esan zion: «Maria!». Honek, hurbilduz, esan zion hebreeraz: «Rabbuni!» (hau da, «Maisu!»). Jesusek esan zion: «Utz nazazu, oraindik ezbainaiz Aitagana igo. Zoaz nire senideengana eta esaiezu: “Neure Aitagana eta zuen Aitagana noa, neure Jainkoagana eta zuen Jainkoagana”». Joan zen Maria Magdalena, eta berri hau eman zien ikasleei: «Jauna ikusi dut, eta hau eta hau esan dit».
Joan 20, 11-18.
Joanen pasarte honek, lehenik eta behin, hutsaren eta bilaketaren esperientzia aurkezten du. Maria Magdalena negarrez ari da absentziaren aurrean, aurrean duen presentzia bizia onartu ezinik. Gaur egungo pentsalari askok dinamismo hori gako existentzial gisa irakurri dute: gizakiak Jainkoa bilatzen du, aurkitzen ari denean ere. Karl Rahner teologoak zioenez, “Jainkoaren esperientzia egunerokotasunean gertatzen da, baina ilunduta egoten da”, eta horrek argitzen du Mariak “Jesus ikusten duela, baina ez zekiela Jesus zenik”. Zentzua ez da inposatzen, sufrimenduaren erdian deskubritzen da: Mariaren negarra ez da antzua, topaketa prestatzen den lekua baizik. Horrela, eszenak erakusten du giza mina, paradoxikoki, errebelazio espazio bat izan daitekeela.
Bigarren une batean, aitortza “Maria!” hitz pertsonalaren bidez egiten da. Hemen kontzentratzen da testuaren nukleo teologikoa: Jainkoa ez da ideia abstraktu gisa agertzen, izendatzen duen dei gisa baizik. Mariak bere burua deskubritzen du Jesusek bere izenez deitzean. Hans Urs von Balthasarrek ere eszena hau pazko fedearen paradigma gisa interpretatzen du: ez da proba baten emaitza, harreman baten emaitza baizik.
Azkenik, testua bidalketan amaitzen da: Maria bilatzaile izatetik lekuko izatera pasatzen da — “Jauna ikusi dut” —, eta berpiztearen lehen iragarle bihurtzen da. Frantzisko aita santuak nabarmendu duenez, pasarte honetan “emakume bat da berpizkundearen lehen misiolaria”, bere dimentsio inklusibo eta eraldatzailea azpimarratuz.
* Ebanjelioaren testuak Loyola Komunikazio Taldearen baimenarekin.
0 Comments