Mateoren pasarte honetan, Jose jartzen zaigu erdigunean: “Mariaren senarra”, eta, aldi berean, bere bizitzaren norabidea guztiz astindua sentitzen duen gizona. Badakigunez haurtzaroko ebanjelioak deiturikoek ez dute batez ere gertakarien ‘kronika’ zuzena eskaini nahi, baizik eta sinestedun komunitate baten aitortza: Jesu, gurutzean hil eta piztu den hura, hasieratik da “Emmanuel, Jainkoa gurekin”. Hori da, azken batean, pasarte honen muina: “Espiritu Santuaren egitez” hasten den bizitza, ez da batez ere biologikoki azaldu nahi den misterioa, baizik eta Jesu-ren pertsonarengan Jainkoaren presentzia bezainbat gizatiarra eta bezainbat sakona nola ageri den adierazteko modu sinboliko eta poetikoa.

Aurreko egunetako ebanjelioen haritik, Espiritu Santua ez litzateke “kanpotik” sartzen den indar magiko bat, baizik eta izaki guztietan dabilen Jainkoaren Arnasa, den oro erditik eta behetik erditzen dituena. Ausartu egin gaitezke esaten haurtzaroko ebanjelioak, nekaldi/pasioaren eta Pazkoaren argitik berriro ‘sortu’tako kontakizunak direla, seguruenik midrash eran idatziak. Horrek ez du kentzen edota lausotzen benetako egia teologikoa: “Espiritu Santuagandik sortua”, Jesuren baitan Jainkoa bere osotasunean ageri dela ari gara baiesten eta baieztatzen. Jose bera fede-bide horren ikur da.

‘Espiritua’ren eraginak ez du errealitatea gainditzen, baizik eta errealitatea (-ren sakona) beste begi batzuez ikusten erakusten digu: ez du eskandalu moral bat estaltzen, benetako harreman bat eta bizitza bat jaiotzen irakurtzen laguntzen digu, beldurra eta kontrola baino jarriz konfiantza eta zaintza.

Izenak izana oraingo honetan ere: “Jesu”: salbazioa ez da antza lege-hauste baten gaineko barkamen juridikoa, baizik eta ‘bekatua’ren egiazko sustraietatik –beldurretik, indarkeriatik, bazterketatik– askatzen gaituen bizitza berria.

Jesuren jaiotza ez dateke urruneko ipuin miragarri bat, baizik eta gaur ere gure bizitzan Espirituak sortu nahi dituen bizitza‑modu berri eta ezin errealagoen irudi eraginkor sakona. Jainkoa gurekin egiten da haragi, gure beldur eta zalantzetan, gure “ametsetan” baita, agian azaleko suharrik gabe, baina norabidea aldatzera bultzatuz, Jose bezala.

Nonoiz ari da gaur Espiritua nire bizitzan “zerbait berria” sortzen, eta ni aldiz beldurrez edota kontrol-nahikeriaz geldiarazten?

Joseren antzera, ba al dakusat ‘aukera’rik nire zalantza eta nahasmendutik konfiantza‑ibilbide egiteko?Norbait nire altzoan zinez (on)hartzeko?

Juankar Olaeta