Urtero gertatzen zait. Magoen jaia ospatzean, ezin dut saihestu ume aroan izandako zaputzaldia.

Inguruko adinkideen artean,  magoak gurasoak zirela zabaltzen hasi zen; nik gurasoei galdetu eta nolabait sinesmenari eusteko bide eman zidaten: magoengan sinesteari utzi ez zion ume bakan bihurtu nintzen. Handik gutxira, ordea, magoen gezurra agerian geratu zitzaidala, barneko egonezina sentitu nuen: bizitzan ezin nion inori ere sinetsi. Ateoa izateko lehenengo pausoak.

Dena den, magoak gurasoak zirela konturatu nintzeneko urtean,  urtarrilaren seiko opariak berdin-berdin onartu nituen, muzindu gabe. Ume inozoa baina azkarra, gero!

Denboraren poderioz, eta gurasoak desagertuta, konturatu naiz gurasoek zenbat ilusio eta dedikazio jarri zuten jarduera xume horretan. Magoen gezurrean egia baliotsua ezkutatzen zen: gauza oroz gain, ume maitatua nintzen. Benetako maitasunaren komunikazioa zen.

Gaurko gure kultura kontsumistak maitasunezko hitz adeitsuak erabiltzen ditu behar ez ditugun hainbat gauzaren desira sorrarazteko. Gaurko teknikak magia egiten du, gure emotibotasunari, gure mundu afektiboari eragiteko. Baina kultura kontsumistak ez nau (gaitu) maite, sistemaren engranaje bihurtu gaitu. Behar ez duguna saltzen digun marketina gezurraren magoa da eta arrakasta itzela du gure inozokeriari esker.