Parabola honetan, Jesusek gaur egungo ideia faltsu bat desmuntatzen du: Jainkoari hitzekin “bai” esatea nahikoa dela. Lehenengo semeak uko egiten dio obeditzeari, baina gero jarrera aldatu eta lanera joaten da; bigarrenak hitza ematen du, baina ez du jarduten. Horrek errealitate garaikide bat islatzen du: sinestuntzat, espiritualtzat edo konprometitutzat jotzea erraza den kultura batean bizi gara, baina zailagoa da hitz horiek erabaki zehatzetan itzultzea. Jesusek ez du fedea hitzaldien bidez neurtzen, zuzentzeko eta bidean jartzeko gaitasunaren bidez baizik.

Jesusen adierazpena probokatzailea da gaur egun ere: “Zergalariak eta emagalduak zuek baino lehenago sartuko dira Jainkoaren erreinuan”. Ez da bekatuaren idealizazio bat, erlijio autosufizientziaren kritika erradikala baizik. Beren burua hauskor, huts edo inkoherente bezala ikusten dutenek errezago bihotz-berrituko dira, bidezkoak direla uste dutenak baino. Gure garaian, horrek botere erlijioso, sozial edo moraleko espazioak betetzen dituztenei eragiten die bereziki: erreinuarentzat oztoporik handiena ez da akatsa izaten, zuzentasunez mozorrotutako harrokeria baizik.

Jainkoak ez du itxurazko perfekzioa bilatzen, benetako bihotzak baizik, beren kontraesana ezagutu eta eraldatzen uzteko gai direnak. Aitaren borondatea ez da betetzen adierazpen publikoetan, erabaki intimoetan baizik. Erreinua norbaitek itxurak egiteari utzi eta, baldarki bada ere, egiaz bizitzen hasten den lekuan hasten da.

Mikel Iraundegi