Pasarte honetan, Jesusek aginte-krisi instituzionala eta espirituala agerian jartzen ditu. Apaizburuak eta herriko zaharrak galdetzen diote «Zein aginpidez egiten duzu hori?»  baina ez dute egia bilatzen, kontrola baizik. Gaur, testu honek galdetzen digu zenbat aldiz erabiltzen dugun erlijioa, teologia edo morala ez egia bilatzeko, baizik eta gure botere edo erosotasun posizioak babesteko.

Jesusen azken isiltasuna («Nik ere ez dizuet, bada, esango zein aginpidez egiten ditudan gauza hauek») ez da ihesa, muturreko irakaspena baizik: Jainkoaren autoritatea ez zaio inposatzen bihurtzeko prest ez dagoenari. Bada Egia bat bihotzez irekita daudenek bakarrik uler dezaketena. Gaur egun, pasarte honek klerikalismoa, formalismo erlijiosoa eta itxuran geratzen den edozein espiritualtasun salatzen ditu. Benetako autoritate espirituala ez dator ez tituluetatik ez egituretatik, bizitzaren, kontzientziaren eta egiaren arteko koherentziatik baizik.

Gaurko fededunarentzat, testu hau berrikuspen zintzo baterako gonbidapena da: Jainkoa benetan bilatzen dugu, ala gure ideiak berrestea besterik ez dugu nahi? Jesus ez da botere-jokoetan eta tranpa ideologikoetan harrapatzen uzten. Deserosoa izaten jarraitzen du, ez baititu egia erdiak legitimatzen. Ebanjelio honek fede defentsibo batetik fede bizi batera pasatzera deitzen gaitu, non Jainkoaren autoritatea ez den inposaketaz onartzen, barne eraldaketaz baizik.

Mikel Iraundegi