Jesus herriz herri, auzoz auzo dabil. Bilatu eta bilatu ibiltzen da beti Jesus, gizaki behartua non, Bera han. Berak dakarkiguna ez da ideologia bat, ez eta doktrina bat ere, zinetan bizitzan sufritzen ari den horri eman nahi dio betiko lasaitua eta itxaropena.

Jendetza ikustean, Jesus errukitzen da. Erruki hau baina, ez da emozio hutsa. Besteen mina bere gain hartzen du Jesusek. Jendea “artzainik gabeko ardiak bezala” ikusten du, hau da, norabiderik gabe, nekatuta, itxaropenik gabe, barrutik nahastu samar…. Jesusek jende hori epaitu ez, eta hasteko eta behin begiratzen dio, beste gabe begiratzen dio, bere begirada ezin errukitsuagoaz.

Hurren, Jesus, ikasleengana zuzendu, eta sinple bezain argi zera esaten die: “Uzta ugaria da, baina langileak gutxi”. Hemen Jesusen gonbita eta deia dugu. Ezin da Jesusen errukia ezagutu, Bera den Egia topatu eta bere horretan utzi gertakaria hau. Berri ona, Ebanjelioa,  ez da soilik  kontenplatzeko zerbait, ez da soilik norberarentzat gorde beharreko zerbait. Norberak jaso duen hori besteekin partekatzeko da, jasotakoa zabaltzeko da (“hutsean hartu duzue, eman hutsean”).

“Zoazte galduak dabiltzan ardiengana” Jesusen esana horren harira dator. Hori esanda, Berri Ona zabaltzera, partekatzera bidaltzen ditu ikasleak, eta gaur egun kristau sinesdun guztiok ere bidaltzen gaitu. Bidaliak izate hori berez ez genuke klabe geografiko batean ulertu behar, baizik-eta, gertu zein urrun, bizitzak zauritu dituen hurko horiek guztiak aintzat hartzen dituen klabean.

Jainkoaren grazia ez da kontserbatzeko gauza bat, ez ospea emateko, ezta nagusitasuna emateko ere. Opari da, eta opariak beste bati pasatzen zaionean soilik betetzen du bere eginkizuna.

Jesusek ez du sinesdunok heroi izaterik nahi. Bere errukiaren lekukoak izan gaitezen aski zaio. Hori dugu azken finean dugun benetako misioa: zaurian egotea, argi apal bat eramatea sufritzen ari direnei, eta Jesusengandik jaso dugun hori, hau da, maitasunaren errukiaz betetako begirada, galduak dabiltzanei eramatea.

Igor Goitia