Tankera apokaliptiko eta eskatologikoko testua, Gizonaren Semearen etorrera testuingurua. Atzoko ebanjelioan ere bihotza zaindu, erne bizi eta une oro otoitz egiteko aldarria egiten zitzaigun. Egunero datorkeen Gizonaren Semeari harrera egiteko prest egoteko aldarria gaurkoan.

Gizonaren Semea? Nor ote? Belarrira sarri zaigu hori etorri, ez dugu baina erraz adi eta konpreni. Exegeten artean ere adostasun urri. Nonbait, gorago aurreratu bezala, Daniel-en tradizioan du jatorri (Dn 7,13; Ap 1,13; 14,14), nahiz eta atzera joz Ezekielen tradiziotik ere etorri (Ez 2,1).

Nahikoa garbi dagoena zera omen: lotzen da zerutik etortzekoa litzatekeen salbatzaile baten itxaropenarekin, jainkozkoa dena, gainditu egiten den sufrimenduaren perspektiban, lurretik bertatik jarduten duena, epaiketa giroan halere (Mt 25,31-46): gose zinen eta jaten eman al nizun?; egarri, eta edaten eman?; arrotz, eta etxean hartu zintudan?; biluzik, eta jantzi?; gaixo, eta bisitatu?; kartzelan, eta ikustera joan?. Badut bai nahikoa beharleku… 

Abendu-aldian gara dagoeneko, sufritzen dutenen aringarri, leungarri eta salbatzaile betea dena gurekin dugu liturgikoki, ospa dezagun orain etortzeko, jaiotzeko duguna (ad-venire, ad-ventum—tiempo de adviento; abendu-aldi), eme-ezaugarri ugari dituen Abba eten eta tai gabe guri agertuz, eguneroko uneorotan ere gurekin dugula.

Egin diezaiogun bihotz irekiz harrera, bat egin Harekin eta ospatu beti eraberria den Eguberria!

Oharra: nahi duenak badu honen azpian xehetasun gehiago Gizonaren Semea ‘titulu’az edota adieraz-berbez. (Erabilitako iturria: Diccionario del Nuevo Testamento; Xavier Léon-Dufour. Argitaletxea: Desclée de Brouwer 2002)

Daniel-en tradizioan, Gizonaren Semea aipatzean, seguruenik Ezekielen adieraz-berba horiek berriz harturik, ospatu egiten da herri judu idealaren etorkizuneko gorespena. Apokalipsi judu berantiarretan ere eragin nabarmena eduki ei du (IV Esdras edota Henok-en Parabolak).

Baina gure testuinguruan beste faktore batzuk ere sartzen dira, haietariko garrantzitsu bat zera: zerutik etortzekoa litzatekeen salbatzaile baten itxaropena.  Mateorenean gainera, Jesuren berpizkundearekiko fedeak eta salbatzaile zerutiarraren etorreraren itxaropenak eraginda, Gizonaren Semea hodei artean dator eta epaiketa egiteko jaitsi egiten da zerutik (Mt 24,30). Kasu honetan, Daviden semea den Mesiasek ez dituen ezaugarri batzuk hartzen ditu Gizonaren Semeak: mundu jainkotiarretik dator, transzendentziatik, haraindiko mundutik.

Baina Ezekielen tradiziotik esanahia ere harturik, Nazareteko Jesuk funtzio hori beteko luke lur honetatik, eta kokatu egiten da gainditu egiten den sufrimenduaren perspektiban.

Egia da izen-molde hori (Gizonaren Semea) Ebanjelioetan eta Apostoluen Eginak liburuan (Eg 7,56)  baino ez direla agertzen, eta horietan guztietan Jesuk berorretaz hirugarren pertsonan egiten duela hitz, bera ez den beste pertsona batez balihardu bezala. Zilegi zaigu orduan Jesuri ezartzea adieraz-berba horiek? Bestalde, egia ere bada Jesuk ez duela ardurarik eduki bere burua Mesias gisa lehen pertsonan ere izendatzeko, ez bada bere heriotza unean (irakur Mk 14,62 – baita Mt 26,64-).

Gelditzen zaigu argitzea Jesuk nola erabiliko zuen ‘titulu’ hori: bere garai hartan ‘titulu’ arrunt eta ohikoa ez bazen ere, bazen nola-halako pertsonaia apokaliptiko nahikoa misteriotsua, zeinaren bidez, argi-argiro agertu gabe ere, Jesuk, bere existentziaren izaera aintzatetsua iradoki lezakeen.

Juankar Olaeta