“Sua jartzera etorri naiz”, horrela datorkigu Jesus. Gaurko pasarte honetan ez zaigu hitz gozoz ari, ez dira esaldi lasaiak gaurko hauek. Izan ere, Jesusek ez digu bake azalekorik eskaintzen.

Jesusen sua ez da su fisikoa, ez dugu zerbait erasotzailetzat jo behar, baina bai garbitzailetzat. Erre egiten du, nola baina? Gure axolagabekeriari, gure ohitura txarrei… eta, batik bat, geure zilboresteari beha eta beha egoteari behingoz buru eman diezaiogun bilatzen du Jesusek, “berauek guztiz erretzea”.

Horiek guztiak erre behar dira, ezinbestez, benetako Egia hartzeko prest dagoen bihotz garbia eduki dezagun. Horregatik, hain justu ere, hasiera batean bere Egiak, Ebanjelioak, ez du bakerik ekartzen, ez besteei, ez norberari. Bere Egiak banatu egiten du, benetako bakea ekarri ahal izateko, etorkizunerako benetako bakearen oinarria eraiki ahal izateko,  bake azaleko eta gezurrezko batean lokartuak inondik gera ez gaitezen.

“Heriotza uretan murgildu behar dut”, diosku Jesusek. Ez du krisirik saihestu nahi, ez dio bere zereginari uko egin nahi. Barrura jaisten ez den espiritualtasuna azalekoa da eta, finean, ez da benetako espiritualtasuna; ez dago piztuerarik, heriotza barneratu gabe. Bada, heriotza-uretan murgiltze horretara, gu geu gara deituak eta, hortaz, gure ameskeriak, gure mozorroak, gure defentsa sistemak urperatzera.

Barneko sua, hortaz, ez da samurra hasieran. Halere, eta lehenengo itxura batean kontrakoa badirudi ere, ez da familia suntsitzeko mezu bat, baina bai harreman guztiei argia ematekoa. Egia agertzen denean, bakoitzaren baitan gertatzen da haustura: nor naiz ni besteek espero duten hori ez banaiz?, nola bizi nire fedea, ingurukoek ulertua izan gabe?

Baina ez dezagun geure burua engaina, zatiketa barnekoa da aurren-aurrenik. Horren ostean, gero, kanpoaldean islatuko da. Baina hasiera-hasieran barnealdekoa da eman beharreko eraldaketa eta “barne isiltasuna” dei genezakeen horri egon daiteke lotua. Eta barne isiltasun delako hori, zinezkoa bada, ez da beti lasaia eta asko-askotan beldurgarria, zinez aztoratzailea izan daiteke. Egiak gure izaeraren kontraesan asko jartzen ditu agerian eta hori, hasiera batean behintzat, ez da erraz eramatekoa.

Hori guztiori dakar berarekin Jesusen Suak, Jesus den Suak, ez du errukirik harrera faltsuekin, benekotasuna du aurre-eskakizun, eta, horregatik hain justu ere, Berari zintzotasunez jarraitu nahi dionak kontraesanak, tentsioak, ezin eramanak izango ditu bizitzan zehar. Hori baina ez da seinale txarra. Galdera asko sortuko dizkigu hasierako su horrek: zer erre nahi du niregan?, zer garbitu, zer askatu?, nor naiz ni, behin nire egitura zaharrak erori direnean?

Igor Goitia